اما آنچه گفته : وسابق معلوم شد كه اين آية هرگز دلالت بر حلّ متعه نمىكند . پس مخدوش است به چند وجه : وجه أول : لزوم حمل آية بر معناى مصطلح شرعي وجه أول : آنكه از ملاحظه روايات وأحاديث سابقه وغير آن ظاهر است كه لفظ ( متعه ) و ( استمتاع ) در نكاح متعه مثل ديگر منقولات شرعيه گرديده ، پس حمل لفظ ( استمتاع ) بر متعه لازم باشد نه بر معناى لغوى ، والا لازم آيد كه از ديگر ألفاظ شرعيه مثل حجّ وزكات وصلات نيز - كه در روايات وارد شده - اراده معاني لغويه آن نمايند نه معاني شرعيه ، ولا يخفى بطلانه . وابداء فرق در هر دو مقام غير مقبول [ است ] ، چه ثبوت ديگر ألفاظ در معاني شرعيه ثابت نشده مگر [ به ] سبب كثرت استعمال آن در اين معاني در أحاديث ، وتبادر اين معاني از اين ألفاظ در اطلاقات شارع ، وبلا شبهه لفظ ( متعه ) و ( استمتاع ) هرگاه مضاف به نسا باشد متبادر از آن نكاح متعه است ، وكثرت اطلاق ( متعه ) و ( استمتاع ) بر نكاح متعه نيز از روايات واخبار وأحاديث وآثار متحقق است .